Sunday, March 29, 2015

MENYEBAR TUDUHAN DAN FITNAH TERHADAP PELAKSANAAN GST ADALAH BERMOTIF POLITIK

GST akan dilaksanakan pada 1April 2015 seperti diumumkan dalam pembentangan bajet 2015. Sebahagian besar, hampir 89 %  barangan dan perkhidmatan keperluan asas telah dikecualikan dariapada GST.

Namun  ada barangan dan  perkhidmatan dikenakan GST dan rakyat Malaysia dan warga bukan rakyat Malaysia iaitu pekerja asing perlu bayar GST pada kadar 6% apabila membeli atau mendapat perkhidmatan yang telah disenaraikan dalam senarai GST.

 Kadar GST diMalaysia  adalah satu kadar yang paling rendah di dunia . Secara umumnya kadar GST yang dikenakan di beberapa negara adalah diantara 6-25 % . Rakyat Malaysia perlu sedar bahawa bukan semua barang dan perkhidmatan dikenakan GST seperti didakwa oleh pihak-pihak yang tidak bertanggungjawab. 

Rakyat Malaysia baik  pengilang, peniaga maupun sesiapa yang sebelum ini biasa menipu kerajaan dalam melapor dan menjelaskan jumlah sebenar perniagaan bercukai pasti akan gelabah dan tidak senang hati dengan pelaksanaan GST. Dengan itu, mereka menyebar pelbagai fitnah dan berita palsu dalam  media sosial untuk mengelirukan rakyat  malah  cuba membangkit  sentimen  rakyat membenci  kerajaan kepimpinan Najib Tun Abdul Razak. 

Rakyat selaku pengguna yang bijak  yang berfikiran waras dan  tidak  berkepentingan politik atau prejudis perlu berusaha ambil tahu  siapa dan  apakah  barangan dan perkhidmatan dikenakan GST dan warga peniga pula perlu ambil  tahu  apakah barangan dan perkhidmatan yang boleh tuntut semula GST. Dengan kaedah pengilang dan peniaga boleh tuntut balik GST yang dikenakan  kepada barangan yang dibeli untuk mengeluar barangan untuk dijual kepada pengguna, adalah  sewajarnya  harga barangan  akan turun dalam pasaran dan bukan naik seperti didakwa oleh pihak –pihak yang tidak bertanggungjawab. 

Memandangkan GST telah mendatangkan kebaikan kepada lebih 160 negara termasuk Singapura, apakah kita boleh simpulkan bahawa melemparkan tuduhan dan fitnah terhadap Malaysia laksana GST sebagai  satu dakyah bermotif politik?   

Saturday, March 28, 2015

PERLEMBAGAAN PERSEKUTUAN MENGAKUI AMALAN DUA SISTEM PERUNDANGAN -SIVIL & SYARIAH

Sejak Dewan Undangan Negeri  Kelantan lulus Pindaan Enakmen Kanun Jenayah Syariah II 1993 (Pindaan 2015) pada 19 Mac 2015, undang-undang jenayah Islam yang umumnya dikenali sebagai ‘hukum hudud’ telah menjadi bahan berbahasan dan berbualan dikalangan umat Islam dan bukan Islam di Malaysia. Parti-parti politik yang mewakili  warga bukan Islam kian bergelut,menyuara pandangangan dan pendapat dengan lantangnya  terhadap parti PAS yang lulus Pindaan Enakmen Kanun Jenayah Syariah II  1993 (Pindaan 2015) di DUN Kelantan baru-baru ini. Malah  ada pihak yang mendakwa  hudud adalah tidak relevan bagi masyarakat Malaysia  dan ianya bertentangan dengan Perlembagaan Persekutuan (unconstitutional). 

Walaupun perundangan  Kanun Jenayah Syariah atau  hudud ini  hanya meliputi penganut Islam dan tidak kena mengena  dengan  masyarakat bukan Islam,  laporan tentang hudud dalam media menimbulkan kebimbangan dikalangan warga bukan Islam  kerana mereka menganggap   hukum hudud ini adalah satu sistem perundangan yang menjatuhkan hukuman yang agak kejam seperti  kepala orang di pancong, orang  direjam sampai mati dan  tangan orang di potong!

Dalam konteks sistem dan badan kehakiman , Perlembagaan Malaysia mengakui kewujudan dan pengamalan dua sistem perundangan iaitu undang-undang sivil  di bawah pentadbiran kerajaan Persekutuan  dan undang –undang syariah dibawah kerajaan negeri. Perkara 73  Perlembagaan Persekutuan  memberi kuasa kepada Parlimen membuat undang-undang  bagi keseluruhan Persekutuan dan Badan Perundangan Negeri untuk  keseluruhan negeri masing-masing. Perkara 74  (1) memberi kuasa kepada Parlimen membuat undang-undang terhadap perkara-perkara yang disenaraikan dalam Senarai I , Jaduan Sembilan dan Perkara 74(2) pula memberi kuasa kepada Dewan Undang-Undang Negeri (DUN) membuat  Undang-undang  terhadap perkara-perkara yang disenaraikan dalam  Senarai II, Jadual Sembilan, Perlembagaan Persekutuan. Jenayah sivil digolongkan dalam Senarai I dan hukum syarak dan undang-undang diri dan keluarga bagi orang yang menganut agama Islam ((undang-undang Islam)) pula digolongkan dalam senarai II - Senarai Negeri. Pada masa yang sama , Jadual Sembilan,Senarai II, Para  (1) dengan jelasnya  memberi kuasa  kepada kerajaan Negeri untuk  menubuh  mahkamah syariah bagi mengurus  hukuman  mengenai  kesalahan-kesalahan   yang dilakukan oleh orang yang menganut agama Islam terhadap perintah agama Islam terutamanya  perkara-perkara yang tidak dimasukkan dalam senarai Persekutuan.

Dengan ini, jelas bahawa undang-undang atau enakmen bagi mahkamah sivil digubal dan dilulus oleh Parlimen dan pelaksanaan undang-undang  syariah, yang dianggap sebagai  undang-undang Islam,  dilulus  oleh Dewan Undangan Negeri masing-masing.

Perlembagaan Persekutuan,Perkara 74,Jadual Sembilan,  dengan jelasnya masukkan perkara dan jenis-jenis  kesalahan dalam dua  senarai  mengikut bidang kuasa kerajaan pusat dan negeri . Perkara dan jenis jenayah dalam Senarai 1 adalah dalam bidang kuasa  kerajaan Persekutuan dan Senarai II bagi kerajaan Negeri. Jenayah sivil dimasukkan dalam Senarai 1 dan Perundangan Islam masuk dalam Senarai II atau Senarai Negeri.

Sehubungan dengan pelaksanaan perundangan Islam , kerajaan telah luluskan Akta Mahkamah Syariah (Bidangkuasa Jenayah) 1965, Akta 355 yang membolehkan Mahkamah Syariah  ditubuhkan dengan sempurnanya di bawah mana-mana undang-undang  dalam sesuatu Negeri dan diberi bidang kuasa ke atas orang yang menganuti agama Islam dan berkenaan dengan mana-mana perkara yang disebut  dalam Senarai II bagi Senarai Negeri dalam Jadual Kesembilan dalam Perlembagaan Persekutuan.

Pindaan Enakmen Kanun Jenayah Syariah II  adalah diluluskan di DUN Kelantan pada  19 Mac 2015 dengan sebulat suara, termasuk sokongan hebat daripada 31 ahli PAS dan 12 ahli BN. Enakmen Syariah II  itu adalah  meliputi  jenayah dan hukuman yang telahpun ditetapkan dalam  Al-Quran yang ditujukan kepada penganut agama Islam.   Enakmen tersebut juga dilaporkan menyedia struktur pengurusan  mahkamah syariah di Kelantan  dan menyediakan  peruntukkan –peruntukkan bagi pelbagai kesalahan terutamanya  tujuh salah laku seperti sariqah (mencuri), hirabah (rompakan bersenjata), zina (persetubuhan di luar perkahwinan), liwat, qazaf (tuduhan palsu mengenai kemuliaan seseorang), syurb (meminum arak) dan irtiddah (murtad).

Persoalannya,  kenapakah Democratic Action Party (DAP)  dan Parti Keadilan Rakyat (PKR), yang menyertai dalam pakatan politik bersama PAS, menentang rakan politik , PAS lulus Pindaan Enakmen Kanun Jenayah Syariah II 1993 di Kelantan. Bukan kah PAS merupakan  rakan perjuangan politik dalam menghadapi pilihan raya umum yang ke 12 sejak tahun 2008  malah menjadi anggota  Majlis Pimpinan Pakatan Rakyat?
Walaupun hukum hudud adalah tunjang perjuangan parti PAS, kepimpinan politik PAS mengajukan pendekatan ‘thahaluf siyasi’ atau  kerjasama dengan DAP, sebuah parti yang terus terang menentang pelaksanaan hukum Islam atau hudud dalam menghadapi pilihan raya umum ke 12 dan 13?  Siapa untung daripada pendekatan ini ? Keputusan PRU 12 jelas menunjukkan DAP yang mencatat untuk besar daripada pendekatan thahaluf siyasi berbanding dengan PAS.  Dalam PRU 13, DAP menambah jumlah kerusi daripada 28 kepada 38 (10) di Parlimen. Manakala PAS kehilangan dua kerusi iaitu 23 kepada 21 (2) dan PKR kehilangan satu kerusi (1) iaitu daripada 31 kepada 30 kerusi.
Walaupun pada masa-masa lepas  parti PAS  pernah mendakwa  kerajaan BN  tidak Islamik  tetapi hakikatnya   Kerajaan BN telah memperkenalkan dan memantapkan malah melestarikan  istitusi –institusi  kewangan , ekonomi, sosial dan perundangan  yang terkemuka atau world class  berteraskan kepada  prinsip muamalat Islam di Malaysia seperti  Bank Islam, Universiti Islam Antarabangsa, Mahkamah Syariah, Hub prodak halal dan sebagainya.  Pengenalan institusi-institusi ini dilihat  tidak mencabuli martabat atau kebebasan warga bukan Islam malah sebahagian masyarakat Islam menyertai dan menikmati faedah daripada institusi-institusi yang terbina berdasarkan syariat Islam seperti tersebut di atas.

Namun, kelulusan Pindaan Enakmen Kanun Jenayah Syariah II 1993   telah mendedahkan tembelang pihak DAP atau  membuka ‘Pandora’s box’. Kepimpinan DAP telah buat pengumuman  memutuskan hubungan dengan PAS khususnya hubungan dengan Presiden PAS, Dato’ Seri Abdul Hadi Awang. DAP Sabah pula umum akan menubuh Pakatan Rakyat Baru (PRB) tanpa penyertaan PAS di Malaysia Timur kesan kelulusan Enakmen tersebut. Pertelingkahan diantara DAP dan PAS yang timbul  terhadap Enakmen tersebut    jelas membayangkan betapa rapuhnya  hubungan antara rakan-rakan dalam pakatan pembangkang .  PAS selaku parti Islam yang   bersungguh-sunguh dalam  melaksanakan  ‘maqasid syariah’ perlu bermuhasabah dan  menyemak semula  hubungan  dan kerjasama mereka dengan DAP , yang  tegas menolak  secara total  perjuangan PAS yang berteraskan syariat Islam.
Pada masa yang sama warga bukan Islam pula  harus sedar bahawa  kelulusan Pindaan Enakmen Syariah II 1993 bukan merupakan satu langkah yang  bertentangan dengan Perlembagaan Persekutuan seperti didakwa oleh pihak-pihak  tertentu kerana  Perlembagaan Persekutuan membenarkan kewujudan dan pengamalan  dua sistem perundangan iaitu sivil  dan syariah secara seiring   di Malaysia. Malah cadangan PAS untuk  membawa ke parlimen usul meminda ‘Akta Mahkmah Syariah (Bidang Kuasa Jenayah) 1965 atau Syariat Courts Act(Criminal Jurisdiction)  1965 adalah hanya melibatkan masyarakat Islam dan bukan masyakat bukan Islam. Oleh itu, dakwaan kelulusan Enakmen tersebut sebagai bertentangan Perlembagaan Persekutuan adalah bermotif politik dan mengelirukan warga bukan Islam.
Namun, persepsi ‘islamofobia’ yang kian menghantui warga bukan Islam , lebih-lebih lagi dengan timbulnya ancaman IS , maka warga  bukan Islam perlu disedarkan  dengan kedudukan sebenar  iaitu    perundangan Islam adalah dikuatkuasakan untuk penganut agama Islam dan  bukan bagi penganut bukan Islam. Pihak warga bukan Islam tidak perlu bimbang terhadap Enakmen Kanun Jenayah Syariah 1993 (Pindaan 2015) atau pindaan kepada Akta Mahkamah Syariah (Bidang Kuasa Jenayah) 1965 kerana undang-undang tersebut tidak  akan mencabuli hak-hak asasi warga bukan Islam dalam konteks pengamalan agama dan cara hidup mereka seperti sedia kala. 



Saturday, March 21, 2015

PEMBOHONGAN YANG BERTERUSAN BOLEH MEMBENTUK PERSEPSI DALAM MINDA RAKYAT.

Rakyat Malaysia saban hari  dihujani  dengan istilah ‘Konspirasi politik’ dan  ‘tahanan politik’. Anwar Ibrahim , Ketua Parti Pembangkang,  mendakwa  beliau dimasukkan penjara  sebagai  tahanan politik  akibat  satu konspirasi politik. Sebahagian rakyat jelata  yang kurang berpengetahuan dengan  maksud sebenar kedua-dua istilah tersebut dikesan termakan malah semakin  terpengaruh  dengan  dakwaan dan pelbagai tohmahan yang  kian  berlegar-legar dalam media sosial. 

Mahkamah Persekutuan  pada 10 Februari 2015 telah membuat  keputusan mengekalkan keputusan Mahkamah Rayuan Kuala Lumpur  yang mensabitkan  Dato’ Seri Anwar Ibrahim,  dengan kesalahan meliwat pembantunya  Mohd. Saiful Bukhari Azlan dan jatuhkan hukuman penjara lima tahun  dibawah seksyen 377 B, Kanun Kesiksaan. Hukuman penjara lima tahun pula dikuatkuasa dengan serta merta. Jadi status Anwar  pada ketika ini adalah  banduan  kerana ketika ini beliau sedang menjalani hukuman penjara atas sabitan kesalahan tersebut.

Namun, Anwar menimbulkan tanggapan dikalangan rakyat  bahawa  beliau aalah seorang tahanan politik. Anwar mendakwa beliau ditahan  oleh kerajaan  kerana  kerajaan  bimbang  terhadap  peningkatan populariti  beliau   dikalangan rakyat pelbagai kaum. Anwar mendakwa Kerajaan bekomplot  mengaitkan beliau dengan jenayah ‘liwat’ dan dimasukkan dalam penjara  supaya pengaruh beliau yang kononya kian meningkat dikalangan rakyat dapat disekat. Golongan yang termakan dengan dakwaan ini pula didapati menyertai demonstrasi mendesak kerajaan membebaskan beliau daripada tahanan kononya tahanan politik.

Nurul Izzah, Naib Presiden Parti Keadilan Rakyat (PKR) merangkap Ahli Parlimen Lembah Pantai, dalam ucapan di sidang Parlimen baru-baru ini  mendakwa  Anwar  adalah tahanan politik  dan tahanan Anwar itu  adalah berasaskan   motif politik.  Nurul juga mendakwa hakim-hakim yang menjatuhkan hukuman terhadap Anwar adalah  rakan jenayah.  Sejurus Anwar dimasukkan dalam penjara, penyokong-penyokong Anwar dengan segera menganjur  demonstrasi perjalanan dengan tema ‘Anwar Tahanan Politik’ agar istilah tahanan politik itu terus tertanam dalam pemikiran dan minda rakyat jelata yang kurang arif dalam hal-hal perundangan negara.  Malah, Nurul Izzah , ahli parlimen Lembah Pantai buat kenyataan akhbar pada 17 Mc 2015 bahawa Anwar adalah tahanan politik yang pertama ( Anwar Ibrahim is Malaysia’s no.1.political prisoner).

Baru-baru ini ada pihak yang melancarkan kempen dalam media sosial untuk memungut sekurang-kurangnya 100,000  tandatangan agar  satu  petisyen dapat disediakan bagi  mohon Amerika Syarikat (USA) menjadikan  ‘campurtangan dan mendesak  kerajaan Malaysia membebaskan Anwar’  daripada penjara sebagai satu dasar luar utama  USA.

Apakah definisi atau maksud tahanan politik (Political Prisoner) yang menghantui pemikiran rakyat? Secara umumnya, seorang tahanan politik adalah tahanan seseorang   oleh kerajaan atas  bukti ternyata  menentang , mengkritik , menganjur aktiviti bersifat politik dan agama, menganjur demonstrasi untuk membangitkan sentimen rakyat membenci kerajaan yang dipilih oleh rakyat atau  menjatuhkan sesebuah kerajaan  yang sah secara tidak demokratik.  Berdasarkan definisi tersebut, tepuk dada dan tanya selera apakah Anwar ditahan dan dimasukkan dalam penjara kerana beliau  memperjuang untuk kebebasan, keadilan dan hak asasi rakyat Malaysia seperti didakwa oleh Anwar dan keluarganya ?

Kerajaan Malaysia pernah menahan individu-individu, tanpa mengira kecenderungan atau fahaman politik,  dibawah undang-undang Akta Keselamatan Dalam Negeri atau Internal Security Act (ISA) yang kini telah dimansuhkan. Namun, tahanan ISA itu didapati tidak digolongkan  sebagai ‘tahanan politik’ kerana tahanannya  tidak dilakukan semata-mata atas motif politik  seperti berlaku di lain-lain negara luar. Tahanan ISA adalah berkaitan dengan tahanan seseorang individu kerana tindakan mereka yang menggugat dan memudaratkan keamanan dan keselamatan negara. 

Antara contoh tahanan politik adalah :  Mahatma Ghandhi pernah menjadi tahanan politik di India kerana penjajah British menuduh beliau membangkitkan semangat  anti kerajaan British dikalangan rakyat India. Aung San Suu Kyi , pemimpin parti National League for Democracy di Burma pernah menjadi tahanan politik lebih 20 tahun (1990-2010) kerana membangkitkan semangat rakyat Burma  bangkit  mengganti kerajaan  Junta atau tentera dengan ‘ kuasa  rakyat’  berteraskan pilihan raya berteraskan demokrasi.  Walaupun  Nelson Mandela, seorang pejuang hak kulit hitam di Afrika Selatan ditahan, dibicarakan dan dihukum penjara seumur hidup oleh mahkamah atas tuduhan melancarkan serangan bersenjata terhadap pemerintah kulit putih, beliau mumnya dianggap sebagai tahanan  politik kerana  beliau  membangit dan menghidupkan semangat rakyat  kulit hitam menentang kerajaan minoriti kulit putih, Benazir Bhutto ditahan sebagai tahanan politik oleh pentadbiran General Zia Ul Haq di Pakistan, Carlos Menam, Presiden Argentina, ditahan sebagai tahanan  politik kerana  dituduh salah guna kuasa dan berasuah,

Umumnya tahanan politik tidak  dibawa ke mahkamah  untuk menghadapi pembicaraan yang terbuka atau tidak diberi peluang untuk membela diri tetapi Anwar diberi peluang menghadapi pembicaraan dimahkamah secara terbuka dan diberi kebebasan untuk berhujah mempertahankan diri dalam membukti beliau tidak bersalah. Anwar di tuduh di mahkamah atas aduan dan laporan Polis yang dibuat  oleh seorang mangsa liwat. Anwar diberi ruang dan kebebasan malah masa yang cukup panjang, hampir enam tahun,  untuk mempertahankan  diri daripada tuduhan meliwat.  Anwar juga diberi kebebasan menggunakan pasukan peguam bela yang diketuai oleh peguam-peguam yang cekap, mahir dan pakar dalam perundangan  seperti mendiang Karpal Singh dan kemudian hari  Apa pula yang dimaksudkan dengan konspirasi politik?  Konspirasi politik adalah ditakrifkan  sebagai satu  plot politik yang dirancang  oleh satu kumpulan atau  pakatan sulit antara  beberpa individu atau kumpulan yang berkepentingan bersama  seperti merampas kuasa, menjatuhkan sesuatu orang yang berkuasa, menjatuhkan sesuatu kerajaan  dengan dengan cara yang tidak sah. Ringkasnya satu   teori politik yang  meliputi  persekongkolan  antara beberapa pihak untuk mencapai sesuatu tujuan politik.

Anwar mendakwa beliau  disabitkan dengan kesalahan meliwat pembantunya sebagai satu  konspirasi politik. Anwar mendakwa beliau menjadi mangsa  plot atau rancangan  sulit  yang dilaksanakan oleh pihak pemerintah (kerajaan BN)  yang bersekongkol dengan Badan Kehakiman.  Badan kehakiman atau  mahkamah adalah merupakan salah satu  badan  antara tiga badan utama dalam satu  rangkaian pentadbiran kerajaan. Namun,  Badan kehakiman Malaysia bertindak  secara bebas, adil dan terbuka tanpa sebarang   pengaruh dari luar atau dari mana-mana badan kerajaan yang lain seperti badan eksekutif (pemimpin kerajaan) atau legislatif (parlimen) . Mahkamah diMalaysia buat keputusan berasaskan fakta dan saksi (evidence) berteraskan undang-undang tertulis dan bukan berasaskan emosi atau pengaruh sesuatu fahaman politik.
Sejarah badan Kehakiman Malaysia menunjukkan  mahkamah pernah buat keputusan memihak pemimpin dan  parti pembangkang  berdasarkan  fakta dan bukti yang dikemukakan  oleh pihak peguambela untuk pertimbangan pihak mahkamah. Menteri Kabinet, Menteri Besar, Menteri, Ketua Jabatan , Pegawai Kerajaan berpangkat tinggi malah pemimpin-pemimpin politik parti pemerintah juga pernah ditahan, dibicara dan dihukum penjara  setimpal dengan kesalahan yang disabitkan berdasarkan prinsip ‘rule of law’.

Dalam kes liwat 11 yang dihadapi oleh Anwar, mahkamah pernah memenuhi tuntututan –tuntutan yang dikemukakan oleh Anwar  seperti gugur seseorang Hakim daripada mendengar kes yang dihadapi oleh beliau di mahkamah. Malah, Mahkamah Tinggi yang membicara kes liwat 11 kerana wujudnya prima  facie  juga didapati buat keputusan melepaskan  Anwar  daripada tuduhan kerana hakim mendapti bukti  tidak mencukupi untuk mensabitkan Anwar atas tuduhan yang beliau hadapi. Jadi, ini jelas menunjukkan mahkamah buat keputusan secara bebas dan adil  berdasarkan  fakta dan bukti (evidence) tanpa mengira kefahaman dan kecenderongan politik. In jelas menunjukkan unsur konspirasi politik tidak timbul dalam kes liwat 11.  Selain itu, menurut ulasan hakim-hakim, Anwar dan peguambelanya  tidak langsung mengemukan atau membuktikan mahkamah  bahawa wujudnya plot atau ‘konspirasi’  untuk menyekat , menjatuhkan  atau menjejaskan imej beliau sebagai seorang tokoh politik.

Tohmahan konspirasi politik dan tahanan politik yang sebar luas oleh pihak-pihak tertentu boleh dianggap sebagai satu taktik untuk  mengkaburi mata rakyat daripada melihat realiti  dan kebenaran. Anwar disabit dan dihukum penjara oleh mahkamah apabila makamah mendapti pendakwaraya  membuktikan, tanpa keraguan, Anwar melakukan jenayah (meliwat)  disisi undang-undang yang amalkan di Malaysia.

Dakwaan Anwar adalah tahanan politik akibat satu konspirasi politik membayangkan  teori  Big Lie yang diutarakan  oleh Goebbels, seorang yang dipertanggungjawapkan untuk menjalankan  propaganda  memihak Hitler semasa era Perang Duina Kedua. Menurut teori Big Lie, rakyat akan percaya satu pembohongan   sekiranya kepembohongan itu dilakukan secara berulang-ulang. Rakyat perlu sedar bahawa negara kita, Malaysia akan menjadi medan huru-hara atau  kancah anarki politik sekiranya  rakyat  melayan dan percaya  kepembohongan  sebagai kebenaran kerana dilakukan secara  berulang-ulang. Pembohongan yang berulang-ulang dalam bidang politik  mampu  membentuk persepsi  dan boleh  mempengaruhi pemikiran dan minda rakyat. 

Wednesday, March 18, 2015

KENYATAAN AKHBAR NURUL IZZAH MENGENAI KEISTIMEWAAN AHLI PARLIMEN MENGELIRUKAN RAKYAT


Kenyataan akhbar Nurul Izzah pada 17 Mac 2015 kononya  tahanan beliau oleh Polis  kerana ucapan beliau di Parlimen adalah bertentangan dengan Perkara 63 (2) , Perlembagaan Persekutuan. 

Perkara 63 (2) membawa maksud bahawa seorang ahli parlimen mempunyai keistimewaan dan tidak boleh dikena dakwa dalam apa-apa jua pembicaraan dalam mana-mana mahkamah mengenai apa juga yang dikatakan dalam parlimen.


Namun, hak keistimewaan tersebut  tidaklah  mutlak tetapi bersyarat. Hak keistimewaan seseorang ahli parlimen yang digariskan dalam Perkara 63 (2) adalah tertakluk kepada Fasal  (4 ) Perkara 63 Perlembagaan Persekutuan.  Menurut Fasal (4) Perkara 63, Fasal (2) tidak boleh dipakai bagi seseorang yang dipertuduh atas suatu kesalahan di bawah Akta Hasutan ,1948. Seorang ahli parlimen tidak diberi keistimewaan untuk berucap berbentuk hasutan seperti yang tercatit  dalam Akta Hasutan 1948.  Nurul Izzah ditahan oleh Polis kerana ucapan beliau di Parlimen berbentuk  hasutan dan ini adalah satu kesalahan yang boleh dituduh di Mahkamah.

 Pada masa-mas  lepas ada rekod yang menunjukkan ahli-parlimen di sabitkan dengan kesalahan  atas ucapan mereka diparlimen  yang berbentuk hasutan . Antaranya adalah Ahli Parlimen  BN dari Sabah, Mark Koding,yang disabitkan dengan  kesalahan  atas ucapan  beliau  diparlimen  yang berbentuk hasutan  pada tahun 1983. Apakah Nurul dan rakan-rakannya kecelikan Perlembagaan Persekutuan?

Monday, March 9, 2015

MEMAHAMI PETISYEN PENGAMPUNAN ANWAR IBRAHIM DARI PERSPEKTIF UNDANG-UNDANG.

Rakyat Malaysia kini terkilan dengan pelbagai  tafsiran mengenai  permohonan pengampunan yang  dibuat terhadap Anwar yang ketika ini menjalani hukuman penjara lima tahun  sabitan kesalahan  meliwat  pembantunya Saiful pada 26 Jun 2008. Mahkamah Rayuan  Kuala Lumpur yang mendengar pembicaraan hampir 5 tahun telah mensabitkan Anwar dengan kesalahan meliwat pembantunya dibawah seksyen 377B, Kanun Kesiksaan. Hukuman penjara lima tahun berkuatkuasa serta merta. Kanun Kesiksaan  adalah  salah satu undang-undang  yang diamalkan di Malaysia berhubung dengan kes-kes  jenayah.

 Namun, Anwar buat permohonan ‘stay of execution’ atau menepikan penguatkuasaan  hukuman yang dijatuhkan oleh  Mahkamah Rayuan Kuala Lumpur di Mahkamah Persekutuan. Tetapi, Mahkamah Persekutuan yang mendengar rayuan Anwar dan hujah-hujah  Pendakwa Raya  menolak rayuan Anwar  dan mengekalkan keputusan Mahkamah Rayuan  pada  10 Februari 2015.
 
Pihak Anwar dan peguam-peguam  yang membela Anwar gagal mematahkan hujah-hujah pendakwa raya yang kukuh di Mahkamah Persekutuan.Pendakwa raya berjaya  membuktikan kesalahan Anwar  melalampaui keraguan munasabah. Dengan itu, Mahkamah Persekutuan mengekalkan keputusan Mahkamah Rayuan iaitu Anwar disabitkan hukuman melakukan kesalahan dibawah seksyen 377B iaitu meliwat pembantunya Saiful.

Persoalannya, apakah implikasi hukuman tersebut kepada status keahlian Anwar sebagai ahli parlimen Permatang Pauh? Menurut Perkara 48 (1) (e), Perlembagaan Persekutuan,  ‘seseorang hilang kelayakan menjadi ahli mana-mana Majlis Parlimen sekiranya ia telah disabitkan suatu kesalahan oleh sesuatu mahkamah di Persekutuan  dan dihum penjara selama tempoh tidak kurang daripada satu tahun atau denda tidak kurang daripada dua ribu ringgit dan ia tidak mendapat ampun’ . Ini bermakna, dengan kejatuhan hukuman penjara 5 tahun,  Anwar secara tersendiri nya  hilang kelayakan sebagai ahli Parlimen. P.044 Permatang Pauh.

Pada masa yang sama,  media  melaporkan bahawa  isteri dan anak  Anwar Ibrahim mengemukakan petisyen  untuk mengampun Anwar oleh Yang Di Pertuan Agong . Surat permohonan Pengampunan disampaikan  kepada  wakil  Istana Negara pada 24 Februari 2015. Surat untuk mengampun  Anwar  dilaporkan menyatakan pengampunan dibuat kerana kononya  Mahkamah tidak laku adil terhadap Anwar malah Anwar menjadi mangsa politik dan tidak diberi keadilan atau ‘ miscarriage of justice’ .

Sehubungan dengan ini,   Perkara 42  (1)  memperuntukkan  kuasa kepada Yang DiPertuan Agong  untuk mengampun atau menagguhkan hukuman-hukuman  yang dijatuhkan oleh mahkamah Wilayah  Persekutuan Kuala Lumpur.  Perkara 42 , sekseyen  1 hingga  11  menggariskan  kuasa mengenai hal-hal  penubuhan Jemaaah Pengampunan dan jumlah ahli-ahli Jemaah Pengampunan dan prosedur pengurusan Jemaah Pengampunan. 

Menurut Perkara 42 , seksyen ( 5), Jemaah Pengampunan adalah terdiri daripada Peguam Negara Persekutuan dan ahlinya  adalah tidak  lebih daripada tiga orang  yang dilantik Yang Di Pertuan Agong.  Perkara 42 dikesan tidak menetapkan tempoh atau jangka masa  untuk Yang DiPertuan Agong  membuat keputusan terhadap sesuatu  petisyen  pengampunan. Seksyan 10 dalam Perkara 42 ,  Perlembagaan Persekutan juga  menyatakan Jemaah Pengampunan hendaklah menimbang  pendapat  bertulis daripada   Peguam Negara mengenai sesuatu petisyen pengampunan.   Namun, Yang diPertuan Agong diberi  kuasa mutlak dalam menimbang dan membuat keputusan pengampunan. 

Sementara itu,  ada pihak yang membangkit isu, sama ada Anwar selaku ahli parlimen Permatang Pauh dan Ketua Pembangkang  boleh hadir  sessi Parlimen yang dijangka akan bermula pada 9 Mac 2015? Untuk menjawab persoalan ini,   Speaker Dewan Rakyat membuat kenyataan akhbar bahawa   kerusi Parlimen  Permatang Pauh tidak boleh istihar kosong  ketika ini  kerana  petisyen pengampunan  teradap Anwar   belum selesai. 

Petisyen Pengampunan yang dikemukakan oleh keluarga Anwar didapati tidak menyentuh  hal mengurangkan tempoh hukuman atau membatalkan hukuman seperti  terkandung dalam Perkara 42, Perlembagaan Persekutuan.  Perkara 42 Perlembagaan Persekutuan dengan jelasnya menyatakan YDP Agong berkuasa mutlak  dalam  memgurangkan hukuman atau menangguhkah hukuman. Tetapi , Jemaah  Pengampunan tidak boeh mengatasi atau overrule keputusan sabitan kesalahan yang dibuat oleh Mahkamah.

Sementara itu, berhubung dengan persoalan sama ada Anwar boleh hadir sessi Parlimen apabila petisyen pengampunan masih belum selesai, kita perlu rujuk kepada Akta Penjara 1995 kerana status Anwar pada ketika ini adalah banduan dan Anwar kini menjalani hukuman penjara lima tahun.  Oleh itu, pergerakan  Anwar adalah tertakluk  kepada Akta Penjara `1995. Menurut Akta Penjara 1955, Seksyen 13 (1) Ketua Pengarah Penjara  diberi tanggungjawab untuk  mengurus penjara dan banduan. Sementara itu, Seksyen 26 (1) (b) pula menetapkan seorang banduan tertakluk kepada tatatertib penjara dan semua undang-undang bertulis berhubung dengan penjara dalam tempoh penjaraannya. 

Menurut bekas Peguam Negara, Tan Sri Abu Talib Othman, tidak ada undang-undang  yang boleh mengarah Ketua Pengarah Penjara melakukan sesuatu luar daripada peraturan bertulis  dalam Akta Penjara 1955. Ini bermakna Ketua Pengarah Penjara tidak berkuasa untuk melepaskan  atau pindahkan seseorang banduan keluar dari penjara atau   hadir sesuatu majlis seperti sessi parlimen . Menteri Dalam Negeri yang bertanggungjawab untuk  portfolio  penjara  atau Speaker yang mengurus  sidang Parlimen juga tidak berkuasa mengarah Ketua Pengarah melepaskan Anwar menghadiri sessi Parlimen kerana beliau masih berstatus banduan .

Banduan hanya dibenarkan berpindah bagi sesuatu maksud yang tertentu seperti  digariskan dalam Akta Penjara 1995. Seksyen 37 (1) memberi kuasa kepada Pengarah Penjara untuk pindah seorang banduan kepada hospital kerana kekurangan  kemudahan rawatan di pusat rawatan penjara bagi sesuatu penyakit   yang dihidapi oleh seorang banduan.

Justeru itu,  mendakwa Ketua Pengarah Penjara kononnya  gagal menghormati Perlembagaan Persekutuan  kerana tidak membenarkan  Anwar hadir sidang Parlimen sebagai Ahli Parlimen Permatang Pauh dan Ketua Pembangkang adalah tidak logik dari sisi undang-undang.

Pihak yang mahir dan arif dalam perundangan wajar membuat taksiran  berfakta mengenai Perkara 42, Perlembagaan Persekutuan dan Akta Penjara 1995 , agar rakyat yang kurang  arif dalam hal-hal perundangan tidak keliru dengan kenyataan-kenyataan yang dibuat oleh pihak-pihak tertentu yang bermotifkan politik.  Rakyat berharap  agar individu dan kumpulan iktisas  dalam perundangan daripada kedua-dua pihak barisan politik  bertampil hadapan mendidik rakyat mengenai kedudukan sebenar tanpa prejudis supaya   institusi kehakiman tidak dijadikan sebagai bahan retorik politik tetapi sebaliknya dihormati dan dihayati. Rakyat bertanggungjawaB menjamin  keluhuran Perlembagaan Persekutuan .


Friday, February 20, 2015

BN BUKAN BERNIAT AMBIL ALIH PENGURUSAN MIC

Memandangkan kepimpinan MIC didapati bertelagah sesama sendiri malah lambat dalam menepati arahan ROS, maka Perdana Menteri selaku Pengerusi BN, Timbalan Perdana Menteri  dan Timbalan Presiden MIC, Dato Seri Dr.Subramaniam dilaporkan berjumpa  pada 15.2.2015 untuk mencari penyelesaian yang muktamad bagi menyelesai krisis MIC . Presiden MIC, Dato Seri G.Palanivel tidak hadir  dalam perjumpaan tersebut  atas alasan beliau membawa  isteri  ke hospital.
Keputusan yang dibuat dalam pertemuan terakhir tersebut , pertemuan yang tidak dihadiri oleh Presiden MIC, diumumkan pada hari keesokannya oleh Setiausaha BN, YM Tengku Adnan Tenku Mansor. Akhbar-akhbar Tamil dan akhbar-akhbar perdana termasuk media sosial pada hari keesokannya, 17.2.2015,  siar tajuk berita utama  bahawa BN akan menubuhkan satu sekretariat khas diketuai oleh Setiauasaha Kerja BN, yang turut disertai oleh pemimpin-pemimpin bukan  MIC untuk mengurus  pemilihan parti MIC agar kemelut dalaman  MIC  tidak berlarutan dan dapat selesai  secepat mungkin. Pengumuman Tengku Adnan tersebut  telah menimbulkan pelbagai reaksi malah menimbulkan  persepsi negatif dikalangan sebahagian besar masyarakat India terhadap BN. Siaran kebanyakan akhbar, lebih-lebih lagi media sosial yang condong memihak G.Palanivel meniyar berita yang menimbulkan tanggapan bahawa BN mengambil alih pengurusan MIC kerana kepimpinan MIC tidak berdaya dan gagal menyelesai krisis dalaman yang melanda parti sejak kebelakangan ini.
 Menyedari sentimen masyarakat India di akar umbi, Presiden MIC yang tidak hadir dalam pertemuan terakhir yang menimbulkan kontroversi, cepat membuat kenyataan akhbar bahawa beliau menentang keras-kerasnya campurtangan BN dalam pengurusan MIC atau BN mengambil alih pengrusan MIC. Pada masa yang sama, Timbalan Presiden MIC yang menghadiri perjumpaan dengan kepimpinan BN digambarkan sebagai seorang pemimpin yang membelot dan mencurang  dalam membela maruah MIC kerana kononnya bersetuju membiarkan BN mengambil alih pengurusan MIC. Insiden  ini dilihat mejejas sedikit sebanyak imej Dr.Subramaniam , Timbalan Presiden MIC, yang baru sahaja  umum dengan gayanya tanding untuk jawatan Presiden MIC,  satu-satu nya jawatan yang tidak bertanding selama 22 tahun.

G.Palanivel, Presiden MIC yang menghadapi trend kemerosotan  imej  kepimpinan sejak beliau mengambil alih kepimpinan parti MIC daripada Dato Seri S.Samyvellu, didapati  cepat mengambil peluang menyerang BN  dalam usaha memulihkan imej beliau dikalangan ahli-ahli MIC. Serangan G.Palanivel dikesan menjejaskan sedikit sebanyak imej BN dan sekaligus Perdana Menteri dikalangan  ahli-ahli MIC secara khususnya  dan masyarakat India  secara amnya. Pihak pembangkang yang suka menangguk di air keruh telah mengambil  peluang keemasan ini untuk menimbulkan  sentimen dikalangan masyarakat India agar mereka marah BN kerana kononya BN  yang dipimpin oleh Najib Tun Abdul Razak mencabuli  maruah MIC.

Walaupun Tengku Adnan memberi penjelasan bahawa kenyataan akhbar beliau telah disalah tafsir dan niat sebenar BN adalah mencari jalan untuk menyelesai  krisis MIC dan  bukan campur tangan dalam urusan MIC seperti dihebohkan-hebohkan dalam akhbar Tamil. Tengku Adnan mengatakan bahawa  "Kita hanya cadangkan, terserah kepada mereka...kerana kita hanya nak menyelesaikan masalah dan bukan nak campur tangan masalah MIC” . Namun, penjelasan Tengku Adnan selaku setiausaha BN  disambut dengan reaksi yang bercampur-campur dikalangan masyarakat India malah dilihat memberi kesan yang buruk kepada imej Dr.Subramaniam kerana turut bersama dalam pertemuan dengan Tengku Adnan dan kepimpinan BN.

Pihak penyokong G.Palanivel, disertai oleh media sosial yang memihak pembangkang, menyerang bertalu-talu malah  menggodam Dr.Subramanian kononnya bersetuju untuk BN campur tangan mengambil alih pengurusan MIC. Malah beliau ditonjokan dalam media sosial melalui caricature sebagai seorang pemimpin MIC yang membelot dan gagal membela maruah MIC. Walaupun Dr.Subramanian merupakan seorang yang konsistan dan sanggup berkerjasama dengan Presiden MIC dalam menepati arahan ROS, mengambil beberapa langkah untuk mencari jalan menyelesai kemelut MIC,  tetapi akhirnya beliau dilabelkan sebagai seorang pembelot membelakangkan kepentingan MIC. Persepsi negatif terhadap Dr.Subramaniam yang ditimbulkan dikalangan ahli-ahli MIC  dijangka  akan menimbulkan cabaran besar kepada beliau untuk merancang strateginya  bagi  mematahkan dakyah-dakyah pihak lawannya dalam bakal pertandingan presiden MIC.    


Friday, February 13, 2015

ANWAR IBRAHIM SODOMY II TRIAL: THE JUDGEMENT MADE BY THE MALAYSIAN COURTS SHOULD BE VIEWED FROM A MALAYSIAN PERSPECTIVE.

There were a lots of  postings in social media and print media by some quarters who are align to Anwar Ibrahim  about  the Federal Court  decision  to uphold the Appeal court’s  judgement on Anwar sodomy II trial.  Anwar Ibrahim who lost in his attempt to overturn the Court of Appeal‘s ruling  is  alleging  that he was  a victim of “politically motivated conspiracy” staged by Malaysian government.

The foreign media and some quarters who are align to opposition party allege that Anwar was denied  justice. They  must bear in mind that the  case against Anwar Ibrahim was not brought by  Malaysian Government  but by his former employee,  Mohd Saiful Bukhari Azlan.  Saiful , who was a personal assistant to Anwar  lodged  a police report in which he  accused Anwar  Ibrahim , his former  employer , of  using undue pressure, to coerce him into sex.   Saiful accused  Anwar of  sodomising  him  at the Desa Damansara condominium in Bukit Damansara on June 26, 2008.

Malaysian government only  acted upon the Police report made against Anwar by Saiful.  Saiful as a citizen of this country has the right to see his complaint properly investigated by the Police and judiciary. Eventhough  Saiful is an ordinary citizen and  do not held any high position in government , Malaysian government is dutiful  to provide justice to Saiful. So, the country’s justice system   let  the story of both sides  to be heard in court. 

 The High Court which tried Anwar’s  sodomy case  acquitted Anwar  on 9th June 2012 on some technicalities.  But the  prosecution  appealed  against his acquittal and  the Appeal Court which  heard  the state’s appeal found Anwar guilty and  sentenced him  to five years  jail on March 7,2013.  But Anwar filed a ‘stay of execution’ , asking  the Federal Court  to overturn the court of Appeal’s  ruling. 
A panel consist of five judges who heard  Anwar’s  appeal  unanimously agreed  with the  Court of Appeal’s   decision  of  convicting  and sentencing  Anwar of five- year jail term.  Anwar was given a fair, transparent  trial  accordingly and the Malaysian courts has  followed a due process in examining the layers of evidence put forward by the prosecution and the defense  councils. The long, exhaustive and comprehensive process of the trial is now completed and judgement has been made. Let us, being law abiding citizens of Malaysia  respect the judgement  made by the Malaysian courts. 

The judges who heard  Saiful’s  testimony  were convinced that unless  Saiful  has personally experienced the incident (sodomy) , he would not be able to relate the antecedent facts and the sexual acts in such minute details. It must be borne in mind that it was a known principle of law that the credibility of a witness was domain in any trial.  So, in this case, Saiful’s testimony as a witness  was acceptable or ‘nothing inherently improbable’ .  Eventhough the defence contended  that Saiful was an accompalice, the  five member  bench  were convinced that there was an ample corroborative evidence to support  Saiful testimony that he was sodomised by Anwar.  Anwar has not created any reasonable doubt on  the prosecution ‘s  argument and witnesses. 

Thus , the allegation of conspiracy and government  interference  was not substantiated by corroborative  evidence but mere rhetoric. The allegation that Malaysian courts make ruling only against   opposition politicians found to be  baseless because in the past,  Malaysian courts had made ruling  in favour of opposition politicians including Anwar Ibrahim. Infact, the prosecution council, Tan Sri Muhammad Shafee Abdullah,remind  us  that it was a DAP politician , the late Karpal Singh,  who  accused Anwar Ibrahim of sodomy in year 1997, back when Anwar was a Deputy Prime Minister.


The decision of the Federal Court of Malaysia must be viewed from a Malaysian perspective based on Malaysian laws and not based on the lawas of a foreign countries. Thus far, Malaysian  courts has never failed to provide justice and safe guard the rights, liberty and human rights of every Malaysian.